Аз съм тренирала точно худ. гимнастика и мога да кажа, че много преди да стигнеш до треньор от по-високо ниво, разбираш какъв тормоз те чака ако смяташ сериозно да се заемеш със спорта. Бой с пръчка по прасците беше начинът на нашата треньорка да ни коригира стойката, сядане върху раменете (ние сме били 6-10-годишни момичета), за да направиш шпагат и настъпване с крак по коляното, за да нямаш чупка. Обръщения като малоумна и идиотка, дебелана, бавноравиваща се, си бяха обичайните. И диетите са още от първия ден, в който стъпиш в залата. Като не играехме добре, треньорката ни водеше при какичките, за да видим как тренират те и на какво са подложени - е, страшничко си беше. Аз се примолих на нашите да ме отпишат преди да стана какичка, много плаках и много ги молих, и те се съгласиха.
Така че, аз лично никаква сензация не съзирам, нито пък Нешка Робева започва да изглежда като чудовище в очите ми, просто защото не е била уникална в методите си. Продължавам да смятам, че е страхотен професионалист и че вместо да я хулят в книжките си, би трябвало да й бъдат благодарни за постигнатото. Кой щеше днес да знае Бианка Панова, която не ставала нито за акстриса, нито за балерина, ако не беше я срещнала Нешка Робева?


