А защо се предполага, че трябва да се даде прилична сума, за да се налага да се избяга от нея чрез подарък? И кой я определя тази прилична сума? Една моя позната не отиде на абитуриентския бал на единствената си внучка, в чието отглеждане беше участвала активно, когато детето беше малко, само защото като безработна нямаше прилична сума за подарък и се чувстваше ужасно неудобно. Наистина ли сме станали толкова отвратително меркантилни, че да делим стойността на подаръците, които получаваме, на прилични и неприлични? Къде остана важността на жеста сам по себе си, романтиката на дребния и нескъп, но от сърце избран подарък?


И аз познавам такива хора, които не отиват на един или друг повод поради тази причина... Жалко е, наистина е жалко, че празниците са се превърнали в събиране на пари и "полезни" подаръци

Наистина жалко